اى ابو ذر هركه دوست دارد كه مردم در برابرش بايستند ، پس جاى خود را در آتش جهنّم مهيّا كند ، و بداند كه از اهل جهنّم است . اى ابو ذر هركه بميرد و در دلش به قدر سنگينى ذرّه‌اى از كبر باشد نشنود بوى بهشت را ، مگر آنكه پيش از مردن توبه كند ، شخصى گفت : يا رسول اللّه مرا خوش مىآيد جمال و دوست مىدارم زينت را ، حتّى آنكه مىخواهم علاقهء تازيانه‌ام و بند نعلم نيكو باشد ، آيا به سبب اين حال بر من خوف اين هست كه تكبّر داشته باشم ؟ حضرت فرمود : دل خود را چگونه مىيابى ؟ گفت : دل خود را عارف و دانا مىيابم به حق ، و اطمينان و قرار دارد به سوى حق ، و از قبول حق ابا ندارد ، و شك و تزلزل در آن نيست ، فرمود : پس اين حال كبر نيست ، و ليكن كبر آن است كه حق را ترك كنى ، و از حق درگذرى به سوى غير حق ، و نظر كنى به مردم و چنين دانى كه هيچ‌كس عرضش مثل عرض تو نيست ، و خونش مثل خون تو نيست ، يعنى خود را در هر باب بر مردم زيادتى دهى ، و مردم را حقير شمارى . اى ابو ذر اكثر جماعتى كه داخل آتش جهنّم مىشوند متكبّرانند ، پس شخصى عرض كرد كه : آيا از كبر كسى نجات دارد يا رسول اللّه ؟ فرمود : بلى كسى كه پشم بپوشد ، و بر الاغ سوار شود ، و بز را به دست خود بدوشد ، و با مسكينان و فقيران همنشينى كند . اى ابو ذر هركه بضاعت خود را - يعنى چيزى كه از بازار براى عيال خود مىخرد - خود ببرد برى مىشود از تكبّر . اى ابو ذر هركه جامهء خود را بر زمين بكشد از روى خيلا و تكبّر ، حق‌تعالى نظر رحمت به سوى او نكند در قيامت . اى ابو ذر هركه دامن جامه‌اش را بردارد به اينكه جامه را كوتاه بدوزد ، يا اگر بلند باشد بر زند و بر زمين نكشد ، چنان كه متكبّران عرب مىكرده‌اند ، و نعلش را پينه